وقتی رسیدم سر مزارش بغضی که توی دلم اسیر بود ترکید.سنگ سفیدش رو با اشک های سیاهم شستم. نمیدونستم با چه زبونی ابراز شرمندگی کنم چرا که دو سه ماهی میشد تنهاش گذاشته بودم. نه اینکه نخوام ببینمش موقعیتم مناسب نبوده.

چه صفایی داشت. به خودم اومدم دیدم که باباش منو تو آغوش گرفته و نوازشم میکنه. یک لحظه از خودم متنفر شدم. به جای اینکه درد اونارو تسکین بدم داغ دلشون رو تازه کردم. چه کنم که دست خودم نیست. بعد از چند سال هنوز نتونستم رفتنشو باور کنم.

رفتی و نرفتی.از یاد و از دل. شاید گاهی وقت ها فراموشت کنم ولی تو دلم یه جای دنج و باصفا هست که اسمتو اونجا نوشتم.امیدوارم که تو هم هرگ منو فراموش نکنی(مطمئنم که نمیکنی...)....

دوستت دارم و تا ابد به یادت هستم.

               جمعه۲۲/۲/۱۳۸۵ ساعت ۹:۴۵ بجنورد

دینگ دینگ۱:فافا ممنونم که همیشه کمکم کردی.بازم از این کارا بکن.

دینگ دینگ۲:پست بعدیم معلوم نیست که کی باشه.در ضمن دعا یادتون نره.