نه دیگه زنها ظریفن, نه تو مردها غروره
نه دیگه دلی صبوره تو شبای بی ستاره
                حالا اینجا ته بن بست,همه چیز رنگ سرابه
               حرف عاشقانه گفتن توی دفترو کتابه
                                                      (فرزین)

از صدايي گنگ         
 خواب شيرينم پريد از سر          
باز زندان بود و خاموشي          
و صداي گامهاي پاسبانان بر فراز بام           
و تكاپوهاي نامعلوم اين هم حنجره من مرد ديوانه         
در ميان روزن پر ميله و مهتاب           
پيش تر رفتم        
 با اشارات سر انگشتش       
ماه را مي خواند و با من زير لب مي گفت        
گوش كن           
من كليدي از فلز روشن مهتاب خواهم ساخت           
و تمام قفل ها را باز خواهم كرد      
ماه پنهان گشت و او را من به جايش بازگردانم      
پير مرد پاكدل قرقركنان خوابيد      
و مرا بگذاشت با خار خيال خويش      
زودتر اي كاش       
ماه را مي خواند     
ديرتر اي كاش برمي خاستم از خواب       

                                         (سياوش کسرائی)